Ταινίες του 2009 (Μέρος 2ο)

Ο Σολίστας (The Soloist) του Joe Wright: Ο Jamie Foxx παίζει μια μουσική ιδιοφυία που πάσχει από σχιζοφρένεια και ο Robert Downey Jr. το δημοσιογράφο που τον ανακαλύπτει. Καλή προσπάθεια,  αλλά δε συγκρίνεται με τις 2 προηγούμενες ταινίες του Joe Wright, που κατά τη γνώμη μου είναι αριστουργήματα.

Moon του Duncan Jones: Σπουδαία ταινία επιστημονικής φαντασίας, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι ουσιαστικά παίζει μόνο ένας ηθοποιός (φανταστικός ο Sam Rockwell).  Μετά από τρία χρόνια στο φεγγάρι, ο Sam Bell ανυπομονεί να επιστρέψει στη Γη. Τα πράγματα όμως δεν εξελίσσονται όπως περιμένει…

Ονειρεμένος Γάμος (Easy Virtue) του Stephan Elliot: Εντέλως άκυρη μετάφραση, καθώς ο γάμος κάθε άλλος παρά ονειρεμένος είναι (εκτός κι αν είναι ειρωνικό). Κωμωδία ηθών, με μια μάλλον απρόσμενα καλή Jessica Biel.

The Hangover του Todd Philips: Τρεις φίλοι, μετά το μεθύσι της προηγούμενης νύχτας δε θυμούνται τίποτα, ενώ αναζητούν το φίλο τους που παντρέυεται και έχει εξαφανιστεί. Η ταινία ήταν όντως ξεκαρδιστική, λίγο αμερικανιά σε μερικά σημεία, αλλά γενικά περνάς καλά. Ο Zach Galifianakis κλέβει την παράσταση.

The Hurt Locker της Katherine Bigelow: Δεν είμαι σίγουρη πώς μια ταινία που δείχνει στρατιώτες που παίζουν με τη ζωή τους καθημερινά μπορεί να θεωρηθεί προπαγανδιστική. Ούτε αν αυτό ή το Avatar ήταν πιο δίκαιος νικητής, γιατί μ’ άρεσαν το ίδιο, απλώς για διαφορετικούς λόγους. Πάντως είναι από τις καλύτερες της χρονιάς, με σκηνοθεσία που τα σπάει, και νευρώδεις ερμηνείες.

Δημόσιος Κίνδυνος (Public Enemies) του Michael Mann: Καλοφτιαγμένη γκανκστερική περιπέτεια, που σου κρατάει το ενδιαφέρον και την αγωνία, με την Marion Cottillard να ξεχωρίζει από τους ηθοποιούς. Η φωτογραφία μου φάνηκε κάπως ενοχλητική μερικές φορές.

(500) Μέρες με τη Σάμερ [(500) Days of Summer] του Marc Webb: Εξαιρετική ρομαντική κωμωδία, αστεία και σύναμα λυπητερή, μια πανέμορφη ιστορία ωρίμανσης απέναντι στον έρωτα. Εκπλητικό σενάριο, φρέσκια σκηνοθετική ματιά, και φανταστικοί οι Joseph Gordon-Levitt και Zooey Deschandel ως Tom και Summer.

Ο Χάρυ Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκηπας (Harry Potter and the Half-Blood Prince) του David Yates: Για ακόμη μια φορά, βλέποντας το trailer λέγαμε “να, αυτη τη φορά το πέτυχαν!” αλλά δεν…η μισή ταινία απασχολείται με τα φλερτ των ηρώων, αντί να επικεντρωθεί στην κεντρική πλοκή. Νταξει, δεν είναι εντελώς εκτός θέματος αλλά γενικά απογοητευτικό σε σχέση με το βιβλίο, που ήταν από τα καλύτερα της σειράς.

District 9 του Neill Blomkamp: Ταινία επιστημονικής φαντασίας που ως επί το πλείστον αξίζει το hype που συγκέντρωσε, καθώς συνδυάζει μια έξυπνη ιστορία με καταιγιστική δράση, αν και θα μπορούσε να εμβαθλυνει λίγο περισσότερο. Κυρίως όμως επωφελείται από τη νευρώδη σκηνοθεσία και τον σπουδαίο πρωταγωνιστή, τον Sharlto Copley. Ακόμα μου κάνει εντύπωση ότι το κόστος της ταινίας ήταν 30 εκατομμύρια, και παρ’ όλα αυτά τα εφέ ήταν πρώτης γραμμής.

Advertisement

~ by mauroprovato on May 1, 2010.