Ταινίες του 2009 (Μέρος 3ο)

Έτσι Πήραμε το Γούντστοκ (Taking Woodstock) του Ang Lee: Βασισμένο στην πραγματική ιστορία Elliot Tiber και της οικογένειας του, που έπαιξε κύριο ρόλο στην πραγματοποίηση του θρυλικού φεστιβάλ. Η ταινία είναι αστεία και νοσταλγική. Όσον αφορά τους ηθοποιούς, την παράσταση κλέβουν η Imelda Staunton και ο Liev Schreiber.

Άδοξη Μπάσταρδοι (Inglorious Basterds) του Quentin Tarantino: Μια φορά και έναν καιρό στην κατεχόμενη από τους Ναζί Γαλλία…η ιστορία γράφτηκε διαφορετικά απ’ ότι την ξέρουμε. Γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε με τον απολαυστικό και ενδιαφέρον τρόπο του Ταραντίνο. Και μπορεί ο Christoph Watlz να μάζεψε (δίκαια) όλα τα βραβεία για την ερμηνεία του, όμως όλο το cast είναι εξαιρετικό.

Βρέχει Κεφτέδες (Cloudy With a Chance of Meetballs) των Phil Lord και Chris Miller: Νεαρός επιστήμονας που ποθεί να αναγνωριστεί η δουλειά του, φτιαχνει μηχάνημα που μετατρέπει το νερό σε φαγητό. Σύντομα όμως τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχο. Καπώς υπερβολικό σε ορισμένα σημεία, ακόμα και για animation, αλλά βλέπεται ευχάριστα.

Adam του Max Mayer: O Adam, ένας άνδρας με σύνδρομο του Άσπεργκερ, αναπτύσσει σχέση με τη νέα γειτόνισσά του, τη Beth. Πολύ καλή dramedy, που οφελείται κυρίως από το καλογραμμένο σενάριο και τις ερμηνείες των Hugh Dancy και Rose Byrne στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Μια Κάποια Εκπαίδευση (An Education) της Lone Scherfig: Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, η δεκαεξάχρονη Jenny ερωτεύεται τον David, έναν άνδρα που έχει δυό φορές τα χρόνια της. Και τότε τίθεται το ερώτημα: γάμος στα δεκαέξι ή πανεπιστήμιο; Το σενάριο είναι καλό και στέλνει ουσιώδη μυνήματα, ενώ oi Carey Mulligan και ο Alfred Molina είναι εξαιρετικοί. Στο σύνολο της όμως σαν ταινία, όχι τόσο δυνατή όσο τα προαναφερθέντα.

Ραδιο…κύματα a.k.a. Ροκ Εν Πλω (The Boat That Rocked a.k.a. Pirate Radio) του Richard Curtis: Κωμωδία για πειρατικό ραδιοφωνικό σταθμό στη Βόρεια Θάλασσα στα 60′s. Καλοσηνοθετημένο, καλογραμμέμο, καλοπαιγμένο και πάνω απ’ όλα γέλασα με τη ψυχή μου. Και φυσικά γεμάτο από μουσική της εποχής.

Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος (The Princess and the Frog) των John Musker και Ron Clements: Εναλλακτική εκδοχή του μύθου, που σίγουρα βλέπεται ευχάριστα, αλλά δε θα μπορούσα να το κατατάξω στο ίδιο επίπεδο με τις άλλες πριγκίπισσες της Disney.

Νέα Σελήνη (New Moon) του Chris Weitz: Σε αυτήν την περίπτωση τα σχόλια είναι περιττά. Θα πω μόνο ότι το μέρος του soundtrack που περιλαμβάνει τα τραγούδια είναι εξαιρετικό.

Ραντεβού Στον Αέρα (Up in The Air) του Jason Reitman: Ο Ryan ταξιδεύει αδιάκοπα γύρω στην Αμερική, με αποτέλεσμα να έχει σχεδόν άδεια προσωπική ζωή. Δουλειά του είναι να απολύει κόσμο. Οι εμπειρίες και οι άνθρωποι που συναντά πρόκειται να τον αλλάξουν. Αιχμηρή κωμωδία-δράμα, εν μέρη σχόλιο πάνω στην οικονομική κρίση, με πολύ καλές ερμηνείες απο George Clooney και Vera Farmiga (η Anna Kendrick δεν μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε). Το τέλος μου άφησε μικτές εντυπώσεις, θα πρέπει να το ξαναδώ.

Advertisement

~ by mauroprovato on May 23, 2010.