Η Eurovision θα αποτελεί πάντα ένα μυστήριο για μένα…

•May 30, 2010 • Leave a Comment

…για παράδειγμα το γεγονός ότι καταφέραμε να καταλήξουμε στην 8η θέση με αυτό το τραγούδι τη στιγμή που περίμενα να είμαστε στις τελευταίες. Ή το γεγονός ότι το τραγούδι της Κύπρου μου πρέπει να ήταν από τα λίγα που ακούγονταν κατέληξε στην 21η θέση.

Ομολογουμένως πάντως, το τραγούδι πουο κέρδισε φέτος ήταν, αν μη τι άλλο, πιασάρικο.

Φαντάζομαι τι θα γίνει αύριο θα πρωινάδικα και τις μεσημεριανές κουτσομπολίστικες έκπομπες. Όλοι θα μιλάνε γασ την εντελώς απρόσμενη ήττα της Ελλάδας, την περιφρόνηση τους για τη νικήτρια Γερμάνια ( το θέμα θα πάρει και κοινωνικές διαστάστεις) και το πώς θα καταφέρουμε να τα ξεπεράσουμε όλα αυτά. Αυτό θα είναι το κυρίως θέμα για την υπόλοιπη εβδομάδα.

Εγώ θα αναρωτιέμαι εν τω μεταξύ γιατί γίνεται όλος αυτός ο ντόρος για τη Eurovision…

Ταινίες του 2009 (Μέρος 3ο)

•May 23, 2010 • Leave a Comment

Έτσι Πήραμε το Γούντστοκ (Taking Woodstock) του Ang Lee: Βασισμένο στην πραγματική ιστορία Elliot Tiber και της οικογένειας του, που έπαιξε κύριο ρόλο στην πραγματοποίηση του θρυλικού φεστιβάλ. Η ταινία είναι αστεία και νοσταλγική. Όσον αφορά τους ηθοποιούς, την παράσταση κλέβουν η Imelda Staunton και ο Liev Schreiber.

Άδοξη Μπάσταρδοι (Inglorious Basterds) του Quentin Tarantino: Μια φορά και έναν καιρό στην κατεχόμενη από τους Ναζί Γαλλία…η ιστορία γράφτηκε διαφορετικά απ’ ότι την ξέρουμε. Γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε με τον απολαυστικό και ενδιαφέρον τρόπο του Ταραντίνο. Και μπορεί ο Christoph Watlz να μάζεψε (δίκαια) όλα τα βραβεία για την ερμηνεία του, όμως όλο το cast είναι εξαιρετικό.

Βρέχει Κεφτέδες (Cloudy With a Chance of Meetballs) των Phil Lord και Chris Miller: Νεαρός επιστήμονας που ποθεί να αναγνωριστεί η δουλειά του, φτιαχνει μηχάνημα που μετατρέπει το νερό σε φαγητό. Σύντομα όμως τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχο. Καπώς υπερβολικό σε ορισμένα σημεία, ακόμα και για animation, αλλά βλέπεται ευχάριστα.

Adam του Max Mayer: O Adam, ένας άνδρας με σύνδρομο του Άσπεργκερ, αναπτύσσει σχέση με τη νέα γειτόνισσά του, τη Beth. Πολύ καλή dramedy, που οφελείται κυρίως από το καλογραμμένο σενάριο και τις ερμηνείες των Hugh Dancy και Rose Byrne στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Μια Κάποια Εκπαίδευση (An Education) της Lone Scherfig: Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, η δεκαεξάχρονη Jenny ερωτεύεται τον David, έναν άνδρα που έχει δυό φορές τα χρόνια της. Και τότε τίθεται το ερώτημα: γάμος στα δεκαέξι ή πανεπιστήμιο; Το σενάριο είναι καλό και στέλνει ουσιώδη μυνήματα, ενώ oi Carey Mulligan και ο Alfred Molina είναι εξαιρετικοί. Στο σύνολο της όμως σαν ταινία, όχι τόσο δυνατή όσο τα προαναφερθέντα.

Ραδιο…κύματα a.k.a. Ροκ Εν Πλω (The Boat That Rocked a.k.a. Pirate Radio) του Richard Curtis: Κωμωδία για πειρατικό ραδιοφωνικό σταθμό στη Βόρεια Θάλασσα στα 60’s. Καλοσηνοθετημένο, καλογραμμέμο, καλοπαιγμένο και πάνω απ’ όλα γέλασα με τη ψυχή μου. Και φυσικά γεμάτο από μουσική της εποχής.

Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος (The Princess and the Frog) των John Musker και Ron Clements: Εναλλακτική εκδοχή του μύθου, που σίγουρα βλέπεται ευχάριστα, αλλά δε θα μπορούσα να το κατατάξω στο ίδιο επίπεδο με τις άλλες πριγκίπισσες της Disney.

Νέα Σελήνη (New Moon) του Chris Weitz: Σε αυτήν την περίπτωση τα σχόλια είναι περιττά. Θα πω μόνο ότι το μέρος του soundtrack που περιλαμβάνει τα τραγούδια είναι εξαιρετικό.

Ραντεβού Στον Αέρα (Up in The Air) του Jason Reitman: Ο Ryan ταξιδεύει αδιάκοπα γύρω στην Αμερική, με αποτέλεσμα να έχει σχεδόν άδεια προσωπική ζωή. Δουλειά του είναι να απολύει κόσμο. Οι εμπειρίες και οι άνθρωποι που συναντά πρόκειται να τον αλλάξουν. Αιχμηρή κωμωδία-δράμα, εν μέρη σχόλιο πάνω στην οικονομική κρίση, με πολύ καλές ερμηνείες απο George Clooney και Vera Farmiga (η Anna Kendrick δεν μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε). Το τέλος μου άφησε μικτές εντυπώσεις, θα πρέπει να το ξαναδώ.

R.I.P.

•May 18, 2010 • Leave a Comment

Πάνε 30 χρόνια από το θάνατο του Ian Curtis. Αν ζούσε σήμερα, θα ήταν 53 χρονών. Για μερικούς (πολλούς;) ανθρώπους, οι δυσκολίες της ζωής είναι περισσότερο απ’ όσο μπορούν να αντέξουν…

Instincts that can still betray us
A journey that leads to the sun
Soulless and bent on destruction
A struggle between right and wrong
You take my place in the showdown
I’ll observe with a pitiful eye
I’ll humbly ask for forgiveness
A request well beyond you and I

Heart and soul, one will burn
Heart and soul, one will burn

An abyss that laughs at creation
A circus complete with all fools
Foundations that lasted the ages
Then ripped apart at their roots
Beyond all this good is the terror
The grip of a mercenary hand
When savagery turns all good reason
There’s no turning back, no last stand

Heart and soul, one will burn
Heart and soul, one will burn

Existence well what does it matter?
I exist on the best terms I can
The past is now part of my future
The present is well out of hand
The present is well out of hand

Heart and soul, one will burn
Heart and soul, one will burn
One will burn, one will burn
Heart and soul, one will burn…

Ταινίες του 2009 (Μέρος 2ο)

•May 1, 2010 • Leave a Comment

Ο Σολίστας (The Soloist) του Joe Wright: Ο Jamie Foxx παίζει μια μουσική ιδιοφυία που πάσχει από σχιζοφρένεια και ο Robert Downey Jr. το δημοσιογράφο που τον ανακαλύπτει. Καλή προσπάθεια,  αλλά δε συγκρίνεται με τις 2 προηγούμενες ταινίες του Joe Wright, που κατά τη γνώμη μου είναι αριστουργήματα.

Moon του Duncan Jones: Σπουδαία ταινία επιστημονικής φαντασίας, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι ουσιαστικά παίζει μόνο ένας ηθοποιός (φανταστικός ο Sam Rockwell).  Μετά από τρία χρόνια στο φεγγάρι, ο Sam Bell ανυπομονεί να επιστρέψει στη Γη. Τα πράγματα όμως δεν εξελίσσονται όπως περιμένει…

Ονειρεμένος Γάμος (Easy Virtue) του Stephan Elliot: Εντέλως άκυρη μετάφραση, καθώς ο γάμος κάθε άλλος παρά ονειρεμένος είναι (εκτός κι αν είναι ειρωνικό). Κωμωδία ηθών, με μια μάλλον απρόσμενα καλή Jessica Biel.

The Hangover του Todd Philips: Τρεις φίλοι, μετά το μεθύσι της προηγούμενης νύχτας δε θυμούνται τίποτα, ενώ αναζητούν το φίλο τους που παντρέυεται και έχει εξαφανιστεί. Η ταινία ήταν όντως ξεκαρδιστική, λίγο αμερικανιά σε μερικά σημεία, αλλά γενικά περνάς καλά. Ο Zach Galifianakis κλέβει την παράσταση.

The Hurt Locker της Katherine Bigelow: Δεν είμαι σίγουρη πώς μια ταινία που δείχνει στρατιώτες που παίζουν με τη ζωή τους καθημερινά μπορεί να θεωρηθεί προπαγανδιστική. Ούτε αν αυτό ή το Avatar ήταν πιο δίκαιος νικητής, γιατί μ’ άρεσαν το ίδιο, απλώς για διαφορετικούς λόγους. Πάντως είναι από τις καλύτερες της χρονιάς, με σκηνοθεσία που τα σπάει, και νευρώδεις ερμηνείες.

Δημόσιος Κίνδυνος (Public Enemies) του Michael Mann: Καλοφτιαγμένη γκανκστερική περιπέτεια, που σου κρατάει το ενδιαφέρον και την αγωνία, με την Marion Cottillard να ξεχωρίζει από τους ηθοποιούς. Η φωτογραφία μου φάνηκε κάπως ενοχλητική μερικές φορές.

(500) Μέρες με τη Σάμερ [(500) Days of Summer] του Marc Webb: Εξαιρετική ρομαντική κωμωδία, αστεία και σύναμα λυπητερή, μια πανέμορφη ιστορία ωρίμανσης απέναντι στον έρωτα. Εκπλητικό σενάριο, φρέσκια σκηνοθετική ματιά, και φανταστικοί οι Joseph Gordon-Levitt και Zooey Deschandel ως Tom και Summer.

Ο Χάρυ Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκηπας (Harry Potter and the Half-Blood Prince) του David Yates: Για ακόμη μια φορά, βλέποντας το trailer λέγαμε “να, αυτη τη φορά το πέτυχαν!” αλλά δεν…η μισή ταινία απασχολείται με τα φλερτ των ηρώων, αντί να επικεντρωθεί στην κεντρική πλοκή. Νταξει, δεν είναι εντελώς εκτός θέματος αλλά γενικά απογοητευτικό σε σχέση με το βιβλίο, που ήταν από τα καλύτερα της σειράς.

District 9 του Neill Blomkamp: Ταινία επιστημονικής φαντασίας που ως επί το πλείστον αξίζει το hype που συγκέντρωσε, καθώς συνδυάζει μια έξυπνη ιστορία με καταιγιστική δράση, αν και θα μπορούσε να εμβαθλυνει λίγο περισσότερο. Κυρίως όμως επωφελείται από τη νευρώδη σκηνοθεσία και τον σπουδαίο πρωταγωνιστή, τον Sharlto Copley. Ακόμα μου κάνει εντύπωση ότι το κόστος της ταινίας ήταν 30 εκατομμύρια, και παρ’ όλα αυτά τα εφέ ήταν πρώτης γραμμής.

Ταινίες του 2009 (Μέρος 1ο)

•April 1, 2010 • Leave a Comment

Καθώς έχω πολύ καιρό να γράψω, θα επανέλθω προσπαθώντας να θυμηθώ όλες τις ταινίες του 2009 που είδα και να πω 2 λόγια για την καθεμιά (αν κάποια δε μου περάσει καθόλου από το νου, μάλλον δεν άξιζε και πολύ):

Στεγνό Καθάρισμα (Sunshine Cleaning) της Christine Jeffs: Dramedy με Amy Adams, Emily Blunt και Alan Arkin, όπου 2 αδερφές ανοίγουν επιχείρηση καθαρισμού τόπων εγκλήματος που θα τους αλλάξει τη ζώη. Αρκετά συμπαθητική ταινία για τους οικογενιακούς δεσμούς, με καλές παρουσίες από τους πρωταγωνιστές.

Ζωή Σαν…Λούνα Παρκ (Adventureland) του Greg Mottola: Dramedy με Jesse Eisenberg, Kristen Stewart, Ryan Reynolds και Bill Hader. Ένας νεαρός πιάνει καλοκαιρινή δουλειά σ’ ένα λούνα παρκ και ερωτεύεται μια κοπέλα που δουλεύει εκεί και διατηρεί δεσμό μ’ έναν παντρεμένο. Όμορφη, νοσταλγική ταινία, καλοσκηνοθετημένη, όπου ξεχωρίζουν οι Kristen Stewart και ο Bill Hader.

Τέρατα και Εξωγήινοι (Monsters Vs. Aliens) των Conrad Vernon και Rob Letterman: Όταν η Susie δέχεται χτύπημα από μετεωρίτη, η ζωή της αλλάζει δραματικά. Μεταμορφώνεται σε γίγαντα και μαζί με άλλα τέρατα καλείται να αντιμετωπίσει ένα σατανικό εξωγήινο. Animation με δράση και ξεκαρδιστικές στιγμές, ιδιαίτερα όσον αφορά των Β.Ο.Β., ένα τέρας χωρίς εγκέφαλο.

Star Trek του J.J.Abrams: Καλά αυτό δε χρειάζεται εισαγωγή, καλά πέρασα, αλλά δε μ’ έκανε να ενδιαφερθώ ιδιαίτερα για την υπερδημοφιλή σειρά.

Ψηλά Στον Ουρανό (Up) του Pete Docter: Όταν του ανακοινώνουν ότι θα του κάνουν έξωση, ο γέρος χήρος Carl αποφασίζει να κάνει αυτό που πάντα ονειρευόταν: να ταξιδέψει στην εξωτική Νότια Αμερική. Για αυτό το σκοπό δένει ένα μάτσο μπαλόνια στο σπίτι του! Αυτό που δεν έχει υπολογίσει είναι ότι μαζί του βρίσκεται και ένας ενοχλητικός πρόσκοπος, ο Russell. Μαζί θα μπλεχτούν σε μια τρελή περιπέτεια. Θαυμάσια ταινία animation, αστεία και ταυτόχρονα συγκινητική, και με ωραίο soundtrack από τον Michael Giacchino.

Coraline του Henry Selick: Ταινία stop-motion για μεγάλα παιδιά, όπου ένα μοναχικό κορίτσι ανακαλύπτει έναν παράλληλο κόσμο όπου τα πράγματα δεν είναι τόσο ειδυλλιακά όσο αρχικά νόμιζε και πρέπει να παλέψει για να ξεφύγει. Σκοτεινό και αγωνιώδες.

The International του Tom Tykwer: Πράκτορας της Interpol και δικηγόρος προσπαθούν να ξεσκεπάσουν μια τράπεζα που χρηματοδοτεί τρομοκρατικές επιχειρήσεις. Καλοφτιαγμένο, αλλά δε με εντυπωσίασε ιδιαίτερα. Αξίζει πάντως.Με Clive Owen και Naomi Watts.

Watchmen του Zach Snyder: Δεν εχω διαβάσει τη νουβέλα του Alan Moore για να μπορώ να συγκρίνω, αλλά μπορώ να πω ότι μου άρεσε με το παραπάνω αυτή η ιστορία των ξεπεσμένων ηρώων σε μια διαφορετική δεκαετία του ’80 στην Αμερική. Δυνατό cast, όπου ξεχωρίζουν οι Billy Crudup και Jackie Earl Haley, σκοτεινή ατμόσφαιρα και στυλαρισμένη σκηνοθεσία απο τον Zach Snyder.

Και φτάνουμε στη μεγαλύτερη απογοήτευση της χρονιάς (μέχρι στιγμής τουλαχιστον):

Εξολοθρευτής: Η Σωτηρία (Terminator Salvation) του McG: Ο ορισμός της αρπαχτής. Πέρα από 1-2 καλοστημένες σκηνές δράσης, η ταινία δεν προσφέρει τίποτα. Και από του ηθοποιούς, μόνο ο Anton Yelchin σώζει την κατάσταση στο ρόλο του Kyle Reese. O Christian Bale μοιάζει πιο πολύ με τους Εξολοθρευτές (such a shame!)

Συνεχίζεται…

Οικιακή Οικονομία

•January 13, 2010 • Leave a Comment

Ετοιμάζομαι να βγω βόλτα. Αποφασίζω να βάλω το μαύρο μου παντελόνι. Διάολε. Είχα ξυλώσει το κουμπί και χρειάζεται ράψιμο. Μην έχοντας ράψει ποτέ κάτι που έχει ξυλωθεί, κάνω μια απόπειρα να το κάνω μόνη μου. Φυσικά αποτυγχαίνω παταγωδώς και τελικά φεύγω με άλλο παντελόνι.

Αργότερα όταν το λέω στη μαμά μου, αυτή σχολιάζει: “Αυτά έμας μας τα μαθαίναν στην Οικιακή Οικονομία. Τώρα και αυτό σας το κάνανε θεωριτικό. Κανονικά θα έπρεπε να σας δείχνουν και κάποια πρακτικά πράγματα”. Δε νομίζω ότι έχει και άδικο.

Δε λέω βέβαια ότι δε μάθαμε σημαντικά πράγματα στην Οικιακή Οικονομία. Αλλά θα μπορούσαν να μας μαθαίνουν όντως πρακτικά πράγματα, όπως λίγο ράψιμο ή λίγο μαγείρεμα. Μεθαύριο θα μας χρειαστούνε, που θα πρέπει να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας. Θα μπορούσαμε να κάνουμε αυτά, αντί για αλλά άχρηστα (θεωρητικά) πράγματα που μας μαθαίνουν. Και νομίζω θα είχε και πιο πολλή πλάκα απ’ ότι να ακούμε και να γράφουμε συνέχεια.

Βέβαια υπάρχει και αυτή η άποψη:

Τόσα χρόνια τα ίδια…

•December 26, 2009 • Leave a Comment

Χάζευα χθες “10 μικρούς Μήτσους” στο Mega, ένα επισόδειο από την εποχή που ο Μητσοτάκης ήταν πρωθυπουργός και τα θέματα ήταν τόσο επίκαιρα, που θα μπορούσε να είχε γυριστεί πρόσφατα. Συγκεκριμένα:

  • Οικονομικά προβλήματα
  • Κουκουλοφόροι
  • Σκοπιανό

Και λέω, τόσα χρόνια τα ίδια πράγματα βασανίζουν αυτή τη χώρα, ρε γαμώτο;!